Avrupa Şampiyonası sonrasında milli takımımızda yaşanan form düşüklüğü gözlerden kaçmıyor.

Çok değil bir iki ay öncesine kadar Avrupa’da yaptıklarımızla ismimizden sıkça söz ettiren milli takımımız Dünya Kupası eleme maçlarında sergiledikleri performansla da yine adından söz ettiriyor… Ama nasıl ettiriyor?

Yaşanan psikolojik gerilimler başta olmak üzere sakatlıklarında peşimizi bırakmaması negatif bir etki olabilir.

Ama Avrupa üçüncüsü olmuş bir takımın bu gibi bahanelerin ardına saklanması ne kadar doğrudur? Kocaman bir muamma!…

Ermenistan maçı ile başlayan kötü gidiş Belçika maçı ile kendini tamamen göstermiş ve takımda olan havanın kırılma noktasına geldiğini ispatlamıştır.

Oynanan kötü futbolla evindeki ilk maçı kazanmasının aksine berabere kalması hemde zar zor diye tabir ettiğimiz şekilde bunları yapması neler oluyor sorusunuda beraberinde getirmiştir.

Ermenistan dönüşünden milli takımımızın keyfine diyecek yoktu. İster ‘2-0’ın keyfi’ deyin ister ‘politik açıdan yaşananların keyfi’ deyin bir güzellik vardı içimizde. Emre’nin annesinin geçirmiş olduğu rahatsızlık bir anlamda canımızı sıksa da son zamanlarda sporda yaşadığımız başarısızlıklara rağmen umut olmuştu. Kadıköy’de savunma sistemimizi iyi değerlendirmiş bir takım vardı… Maçın başlarında yaşanan sakatlık ile yine oyun sistemimizde değişim olmuş, hiç bir etki gösteremeden rakibin üzerine saldırmaya çalışıyorduk.

Peki ilk yarım saatte düşündüklerimizi yapabildik mi?

İki ayrı dünya vardı sanki Kadıköy’de…

Birisi iki üç ay önce Avrupa’da destan yazmış bir milli takım… Diğerinde ise kendini savunamayan her pozisyonda yüreğimizi ağzımıza getiren bir milli takım.

Takımın ilk yarıda isteyipte yapamadıkları seyirciyi bir hayli sıkmıştı. Dakikalar ilerledikçe seyircide suskunluğa bürünüyor ve 31’de Belçika’nın soldan kazandığı serbest atıştan golü bulmasıyla sanki dünyalar başımıza yıkıyordu.

35’te Semih’in, 41’de Arda’nın kafalarını Stijnen köşeden çıkarıyordu. Hareketlenme vardı ama bu ilk yarı sonunda yeterli olmadı… Kazım’ın oyundan çıkması ve Mehmet Topuz’un oyuna dahil olmasıyla birlikte rakibin sol kanatında baskı oluşturmaya çalışıyorduk. Biz bastırdıkça sanki bize inat bir gelişme yaşanıyor bir türlü istediğim golüde bulamıyorduk..

74’te Emre, penaltıyı köşeye göndermesiyle 1-1 olan skorda artık kazanmamız gerektiğinin de bilincine varıyorduk.
Arda dışındakiler neredeyse başka bir dünyadaydılar. Gerek futbolcuların gerekse de seyircilerin takımı bir türlü ateşleyememesi nedeniyle istediğimizi yapamıyorduk..

NE OLDU BU TAKIMA

Peki ne oldu bu takıma da böyle bir sorunla karşılaştı.. Aslında sorunun gelmesi başından belli idi.. Ermenistan’dan döndüklerinden birşeylerin yolunda gitmediği fark ediliyordu…

Milli takımlar düzeyinde yaptığımız Belçika karşılaşması bir anlamda bize 1998 elemelerini hatırlattı. Yine aynı yer aynı saha… Tam 10 yıl önce.. İstekle azimle başladığımız bir maçı 3-1 mağlup ayrılarak bitiriyor Dünya Kupaları elemelerine de veda ediyorduk.

Tarihin tekerrür ettiğini sandığımız anlarda kazanılan penaltı golü ile beraberliği kurtardığımız bizim için önemli bir gelişmeydi..

Herşeyden önce takımda yaşanan sıkıntıların bir an önce giderilmesi gerektiği hepimiz tarafından düşünülen ortak fikir.. Orta saha da pas yapabilecek bir oyuncunun bulunmaması, forvetler ile orta sahanın kopuk olması ve defans oyuncularının ileriye şişirdikleri toplar…

Üç ay önceki milli takımla yakından uzaktan alakası olmayan bir görüntü…

Umarım kısa zaman içerisinde takımımız kendisini toparlar, Avrupa sahnesinde yarım kalmış final hesaplarını Dünya Kupası karşılaşmalarına yoğunlaştırır.